บทที่ 67

"พี่ภูริณัฐคะ พี่กำลังจะไปโรงพยาบาลใช่ไหมคะ" น้ำเสียงนั้นราบเรียบเจือความมั่นใจไม่ใช่การถามไถ่ สุภาพรคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับไม่แยแสต่อคำโกหกของเขาเมื่อครู่ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม "ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพี่อรัญญา แต่สุภาพรคิดว่า... สุภาพรขอติดรถไปกับพี่ด้วยดีกว่าค่ะ"

วินาทีนั้นเองที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ